DE VOGEL WAAR IK GEEN FOTO VAN HEB

Een roofvogel – ik weet het soort niet – vloog over mijn hoofd in het bos om een paar meter verder op een tak te landen, met een mooie boog. Ik reed op mijn fiets over het pad, zag de vogel en stopte. Even keek ik hoe de vogel op de tak zat. Toen bedacht ik dat ik een foto wilde maken, het zag er mooi uit, de rug van de bruine vogel op de tak. Ik wilde het kunnen delen, laten zien thuis, het moment vasthouden. Ik deed rustig mijn handschoenen uit en de rits van mijn jas open om de telefoon te pakken. Allemaal redelijk op de tast, terwijl ik de vogel bleef bekijken. Ik had bijna de camera op de telefoon te pakken, toen de vogel besloot een tak verder te vliegen, met een duikvlucht landde hij net ver genoeg om met de camera niets anders meer te zien dan bomen en blaadjes. Ik moest lachen en bedankte de vogel. Ik was niet enkel bezig geweest met mijn camera pakken. Ik had ook daadwerkelijk de vogel zien zitten op de tak. Maar het feit was dat ik er niet met volle aandacht naar had gekeken, gewoon het moment zoals het was en toch bezig was om het moment vast te houden, later te kunnen laten zien. Dit werd me duidelijk gemaakt door de vogel. Er was geen moment van vasthouden.  Door Dennis

THE ART OF IMPERFECTION

Een woord dat het mooie IN het onvolmaakte beschrijft kennen we in onze Nederlandse taal niet. In het Japans gebruiken ze de term Wabi Sabi.
Wabi Sabi brengt mij in aanraking met de schoonheid van het vergankelijke en onvolmaakte. Wabi staat voor eenvoud, onbevangenheid en rust. Het is een verlangen naar eenzaamheid en naar oprechtheid.  Sabi is de acceptatie dat niets hetzelfde blijft en dat altijd alles verandert en zijn einde vindt. Het betekent dat je je niet verzet tegen verandering, maar dat als een natuurlijk onderdeel van het leven accepteert. De schoonheid van het onvolmaakte en het vergankelijke vind ik prachtig weergegeven in onderstaande foto serie van Vivianne Sassen. Juíst het onvolmaakte maakt het volmaakt. net als het leven zelf nietwaar? Door Neeltje