Primaire afweer onder een pinda

Ik pel een zakje pinda's achter mijn buro. Ondertussen kijk ik naar mijn scherm en reken ik. Eén som. Ik pel nog een pinda voordat ik het antwoord opschrijf. Ik bedenk wat het vervolg van de berekening moet zijn. Ik neem een slok thee uit de kartonnen beker. Het bedachte toets ik in op mijn rekenmachine. Antwoord. Ik pel nog een pinda. Dit gaat zo door tot het zakje leeg is. Net als ikzelf. door Dennis

The executive and the fisherman

A powerful executive was walking along the beach in a small coastal village, taking a much needed vacation. It was his first in more than 10 years. He noticed a small boat with just one fisherman pulling up to shore. Inside the small boat were several large fish. The executive complimented the fisherman on the quality of his fish and asked how long it took to catch them.
 

The fisherman replied, “Not very long.”

The executive then asked, “Then why didn’t you stay out longer and catch more fish?”

To which the fisherman responded, “I have enough to support my family.”

“But what do you do with the rest of your time?” the executive asked.

The fisherman said, “I sleep late, fish a little, play with my children, take a siesta with my wife, and stroll into the village each evening where I sip wine and play guitar with my amigos.”

The executive quickly interrupted, “I have an MBA from Harvard and can help you. You should start by fishing longer every day. You can then sell the extra fish you catch. With the extra revenue, you can buy a bigger boat. With the extra money the larger boat will bring, you can buy a second one and a third one and so on until you have an entire fleet. Instead of selling your catch to a middleman you could sell directly to the processor, eventually opening your own cannery. You would control the product, processing and distribution. You would then of course need to leave this village and move to the big city and eventually NYC where you will run your expanding enterprise.”

The fisherman then asked, “But how long will all this take?”

To which the executive replied, “Twenty, maybe 25 years.”

"And after that?" the fisherman asked.

"Afterwards? That's when it gets really interesting," answered the executive, laughing. “When the time is right you would announce an IPO and sell your company stock to the public and become very rich. You could make millions.”

“Millions? Really? Then what?”

“Then you could finally retire and move to a small coastal fishing village! There you would sleep late, fish a little, play with your kids, take a siesta with your wife, and stroll to the village in the evenings where you would sip wine and play guitar with your amigos.”

Artikel komt van  www.lifeedited.com

Aan de lijn

Een langzame vrijdagochtend. Het is mijn vrije dag, één van de laatste van de zomervakantie. De dakramen boven mij staan een stukje open. Zonnestralen schijnen op mijn bed waar ik rustig wakker wordt, halverwege een boek van Aravind Adiga.

Opeens hoor ik geschreeuw buiten, stemmen die eromheen praten. En hondengeblaf. De vrouw roept haar hond nu met een nog hogere stem. De hond lijkt doof, doet blijkbaar nog niet wat mevrouw het baasje wil, waardoor er na een lacherige soort gezucht en gezeur over het gedrag van de hond nog een kreet volgt. Nu moet de hond toch echt komen.

Ondertussen loopt het groepje verder, klaar met de uitlaatronde. Ik kijk uit het raam en zie de vrouwen en één man iets verderop met elkaar staan praten. Blijkbaar was er nog een nieuwe aangekomen van de andere kant die nog aan de uitlaatronde moet beginnen. De dame van de schreeuw, rond de 50 jaar, ietwat fors, kort bloemenjurkje en stevige halfhoge wandelschoenen aan is de aandacht voor haar hond verloren.
De hond besnuffelt ondertussen de kont van de toegelopen hond en al draaiend om elkaar komen ze uiteindelijk halverwege de weg uit. Een auto moet remmen.
Het baasje roept nog een laatste keer met haar harde, ietwat schrille stem. 'En nou is het klaar'. De stem herkennend kijkt de hond op en loopt achter zijn baasje aan die inmiddels al keuvelend weer is doorgelopen.

Ik vraag me af wie er met al dit lawaai in de ochtend aan de lijn loopt. door Dennis

Zomer

De laatste dagen van de zomer. De dagen worden koeler. De nachten koelen zover af dat ik wakker wordt in ochtenden met rijp op het gras. Om half 10 's avonds is het al weer donker. De vakanties zijn voor de meesten over, de kinderen hebben hun eerste schooldag.

"One last drink for summer, please"

Zoals elke zomer wil ik het vasthouden, want ik voel me opgesloten en afgesneden. Afgesneden van wat er echt toe doet. Vasthouden is niet het doel. Voelen, ruimte, loslaten en komen bij wat ik belangrijk vindt des te meer. Ik blijf niet weer op het tapijt zitten, zoals elk jaar, om nergens heen te vliegen.

"Where's the water?"

Door Dennis (met inspiratie van Foals en NPR)

De dood doorgegeven

Laat op de avond, net terug van een PRI sessie. Ik maak een beker thee en pak uit de koelkast de geweldige citroentaart die Neeltje van de buurvrouw heeft gekregen. Als ik het bord in mijn hand heb en de deur weer dicht doe zie ik achterin de koelkast, in de linkerhoek een rups liggen. Waarschijnlijk uit de groenten gekropen die ik gister op de markt heb gekocht. Ik zet het bord met de citroentaart op tafel en loop dan terug naar de koelkast. 

Ondanks dat de rups van alles te eten heeft in de koelkast heb ik in mijn hoofd dat hij het niet zal overleven in de kou. Als ik hem aanraak, rolt de rups als een bolletje in elkaar. De kleine zuignappootjes tegen zijn kopje, die aan de andere kant beschermd wordt door zijn staart. Ik pak de rups eruit en laat hem een tijdje in mijn hand liggen in de hoop dat hij opwarmt. De rups voelt koud op mijn hand, ik bekijk hem van dichtbij en de rups beweegt een beetje. Mijn hond snuffelt enthousiast in mijn hand. Ik doe de keukendeur open en loop in het donker naar buiten om de rups daar op een blad te zetten. Bij de tweede stap hoor ik het kraken van een slakkenhuis onder mijn voet en iets verderop zet ik de rups in de tuin. 

Toen ik vanochtend door de tuin liep zag ik een gebroken slakkenhuis met een glinsterend hoopje slak liggen.door Dennis

Hoe natuur en installatie één kunnen worden

DesAccords de Nature installation by Jérémie Legendre in Massif du Sancy, France. Door Dennis

wat hebben we nodig?

Was het vroeger hard werken om een gezin de basisvoorzieningen te geven. Nu is het hard werken om ons gezin meer te geven dan het nodig heeft (van hetgeen we denken dat het nodig heeft). De reden is veranderd, het gevolg is nog steeds het zelfde: geen echte aandacht voor onszelf en daarmee voor elkaar. door Dennis

Mijn telefoon als pleister

Regelmatig heb ik mijn telefoon in de buurt. Zolang de batterij nog voldoende is of er een oplader in de buurt is, kan ik altijd wel iets opzoeken. Dat is de eenvoudigste en doeltreffendste afleiding die het ding me kan geven aangezien ik mijn telefoon hier de meeste tijd voor gebruik. Dit gebeurt bewust en onbewust en geeft de mogelijkheid om niet écht ergens te zijn, iets niet te voelen.

Ik las een boek waarvan het stuk raakte, het spiegelde een reële toekomst van mijn zoon voor. Een toekomst die ik me anders heb voorgesteld. Ik voelde de pijn en moeite die hem werd voorgehouden. Een knoop in mijn buik draaide rond, verdriet begon te komen, mijn gedachten dwaalden af naar een paar dingen die ik nog wilde (of dacht te moeten) doen en wilde hebben. Ongemerkt had ik de telefoon vast om toe te geven aan deze gedachten en daarvoor op zoek te gaan op internet. Ik zag dat dit gebeurde en dat daarmee mijn pijn toegedekt zou worden en ik het op dat moment niet zou voelen. Zelfs nog beter, ik kon het doorschuiven naar een later moment om er dan nog een keer mee geconfronteerd te worden, het negeren, toedekken, niet willen zien. Maar ik zag ook dat het accepteren van dat wat ik las daarmee niet anders zou worden. Ik legde de telefoon weer weg, las de alinea nog een keer en had aandacht voor de pijn, de draai in mijn buik, de tinteling door me heen, tranen die kwmen en mijn gedachten die heel graag weer een andere kant opwilden. Na een paar minuten voelde ik meer voldoening dan dat ik – waarschijnlijk uitlopend in een half uur zonder dat ik het door zou hebben - mijn denkbeeldige lijstje had afgestreept op internet. door Dennis

Who’s Preventing You from Being Totally Free?

I found value in this and I think you will too.

The Minimalists share their insight: Link to their blogpost

In het moment, elke keer de eerste keer

"When someone you love walks through the door, even when it happens five times a day, you should go totally insane of joy." uit de short film 'In memory of Denali'

HERDENKINGSCEREMONIE

Het is een gezegde wat nogal eens wordt gebezigd : “de tijd heelt alle wonden”. Dat geloof ik niet. Er zijn wonden waar door de tijd een pleister overheen wordt gelegd, zodat ze in de sluimerstand komen, maar helemaal helen ? Nou nee. Ik voel me beter thuis in de uitspraak van György Konrád, een Hongaarse schrijver uit de twintigste eeuw : “Het glas is gebroken maar je kunt er nog uit drinken.“     

Onlangs hebben we bij Zendo Ikiro een ceremonie gehouden ter herdenking van onze dierbare overledenen. Op het altaar stonden vijf foto’s, waaronder één met een kartelrandje, een oude. Twee moeders werden herdacht, een geliefde, een vader en een broer. Bij elk van hen stond een kleine hapje van het voedsel wat hij of zij het liefste at : een stuk appel, haring, kibbeling, cashewnoten, dadel en vijg. Het aansteken van de wierook gaf het begin van de herdenking aan, het stokje en de rook die omhoog kringelt zijn traditioneel symbool van vergankelijkheid.  Na de tien namen van de Buddha worden in de zogeheten Eko de overledenen bij naam genoemd en zo waren we in één spirit samen met Ellen, Geertje, Jos, Luut en Radboud. Ellen heeft een tijd bij ons in de Zengroep hier gezeten waardoor we in haar ziekteproces hebben mogen delen op weg naar wat een definitief afscheid van het leven bleek te worden. Gezamenlijk hebben we enkele speciale sutra’s gereciteerd waarna iedereen de gelegenheid kreeg om iets te zeggen en zo hebben we elkaar ontmoet in een ontroerend samenzijn waarin alles er mocht zijn zo als het is, of dat nu vreugde was of verdriet. Warner citeerde Albert Schweitzer : “Geluk is het enige wat zich verdubbelt als je het deelt. Met

rouw geldt dat het misschien minder rauw wordt, verteerbaarder wordt als je het deelt.”

  

Bij de foto van mijn vader sprong de vraag tevoorschijn die ik tig jaar geleden tijdens een sessie stelde aan mijn therapeut “wat moet ik nou met zo’n vader?” Er viel een lange stilte, hij wist het net zo min als ik. Door dit zwijgen diende zich het juiste antwoord aan : niets. Uit dit niets kwam later vanzelf de stap om mijn vader bij leven en welzijn nog de belangrijkste dingen te zeggen, gelukkig.  Het is niet bijzonder als je een tijdlang behoorlijk van slag bent wanneer iemand van wie je houdt, na een kort en nogal onverwacht sterfbed overlijdt. Inmiddels, zo’n jaar of zes later kan ik zeggen : het is goed zo. Sterker nog, elke ochtend als het een beetje koud is, trek ik het prachtige vest aan wat me te groot is omdat het door zijn tweede vrouw is gebreid. Voor hem. Inmiddels zijn er gaten in gevallen, maar wegdoen ? Geen sprake van ! Het is een heerlijk warm erfstuk en bovendien …….is er ook maar iets in de wereld wat mij beter dan dit kledingstuk kan wijzen op het feit dat niemand en niets in het leven niet aan slijtage onderhevig is ?  Ons bestaan van alledag is geen raadsel om te worden opgelost en met de dood hoeven we niet te kunnen leven, maar het is een werkelijkheid die erom vraagt met hart en ziel te worden ervaren. Tenslotte ligt het belangrijkste sterfproces in de ontmaskering en bevrijding van onze ik-illusie. Dus - als het glas gebroken is, des te beter ! Door Wien

  

FLEXIBILITEIT

Stromen, mee kabbelen met de rivier en zien waar het je brengt. Flexibiliteit. Meebuigen zoals een boom in de wind. geen verzet. overgave aan wat is.

Helaas gedraag ik me soms meer als een blok beton. Ik wil het zo! En alles moet zich daar naar schikken. Zo ook met pijn, verdriet en angst. Hoe meer het er niet mag zijn, hoe meer pijn, verdriet en angst ik ervaar. Ik wil dat het nu weg is! Ik wil dat de situatie zo en zo is! Ik wil dat jij anders tegen mij doet, ik wil dat 'mijn leven' verloopt zoals ik dat wil, Ik wil dat de relatie met mijn partner verloopt zoals ik dat wil, ik wil dat mijn collega's zo en zo doen. zoals Typhoon (rapper/zanger) het verwoord:Ik kan surfen, mits de juiste baai, mits de juiste tijd, maanstand, windrichting en onderstroom.

Het is niet de situatie die onvredig is, maar mijn eigen etiket dat ik op de situatie plak: niet goed of wel goed. Mijn innerlijk verzet zorgt voor afscheiding van het leven en veroorzaakt onvrede.Ik kom steeds vaker tot het inzicht dat het leven totaal geen rekening houdt met wat IK wil.Het leven wil slechts stromen en zijn, En hoe standvastiger en krampachtiger ik vast hou aan wat ik wil, hoe meer lijden ik ervaar. De kunst is om het leven dóór mij heen te laten stromen zoals het is. Loslaten van 'willen'. Geen IK meer hebben maar gewoon leven ZIJN. 

Zoals een zen non eens tegen mij zei tijdens een retraite, toen ik me afvroeg wat ik met 'mijn leven' zou doen: Je HEBT geen leven, je BENT leven. Dus hoe zou je er dan iets mee kunnen doen? Totaal verward liep ik destijds door de gang terug naar mijn kamer. Nu kijk ik er met een glimlach op terug.

Het leven laten stromen, mee surfen met de golven, me laten verassen wat het leven voor mij in petto heeft. Het leven IS gewoon het leven .het is verdorie zo simpel dat het vaak moeilijk is voor mijn grijpende geest die wil vasthouden en dingen anders wil dan ze zijn. Maar ik merk dat IK niets te willen heb. Werkelijk helemaal NIETS. Het leven houdt geen rekening met mijn plannen en wensen. De zon schijnt gewoon door, ook als we verbranden. De ijzige kou vriest gaat gewoon door,ook als we erdoor sterven. Het leven lacht om mijn verlangens en verwachtingen en volgt gewoon zijn eigen koers. Ik wil me overgeven aan wat IS en flexibel zijn, mijn verlangens aan de kant zetten en zien wat het leven me aanbied. Zoals de boom op deze foto. zijn wat is. Ik zie het al voor me dat hij zou denken: Tjongejonge dit trek ik zo niet meer hoor, ik wil rechtop staan, zoals dit wil ik het niet. Door Neeltje