Een roofvogel – ik weet het soort niet – vloog over mijn
hoofd in het bos om een paar meter verder op een tak te landen, met een mooie
boog. Ik reed op mijn fiets over het pad, zag de vogel en stopte. Even keek ik
hoe de vogel op de tak zat. Toen bedacht ik dat ik een foto wilde maken, het
zag er mooi uit, de rug van de bruine vogel op de tak. Ik wilde het kunnen
delen, laten zien thuis, het moment vasthouden. Ik deed rustig mijn
handschoenen uit en de rits van mijn jas open om de telefoon te pakken.
Allemaal redelijk op de tast, terwijl ik de vogel bleef bekijken. Ik had bijna
de camera op de telefoon te pakken, toen de vogel besloot een tak verder te
vliegen, met een duikvlucht landde hij net ver genoeg om met de camera niets
anders meer te zien dan bomen en blaadjes. Ik moest lachen en bedankte de
vogel. Ik was niet enkel bezig geweest met mijn camera pakken. Ik had ook
daadwerkelijk de vogel zien zitten op de tak. Maar het feit was dat ik er niet
met volle aandacht naar had gekeken, gewoon het moment zoals het was en toch
bezig was om het moment vast te houden, later te kunnen laten zien. Dit werd me
duidelijk gemaakt door de vogel. Er was geen moment van vasthouden. Door Dennis
Geen opmerkingen:
Een reactie posten