In het moment, elke keer de eerste keer

"When someone you love walks through the door, even when it happens five times a day, you should go totally insane of joy." uit de short film 'In memory of Denali'

HERDENKINGSCEREMONIE

Het is een gezegde wat nogal eens wordt gebezigd : “de tijd heelt alle wonden”. Dat geloof ik niet. Er zijn wonden waar door de tijd een pleister overheen wordt gelegd, zodat ze in de sluimerstand komen, maar helemaal helen ? Nou nee. Ik voel me beter thuis in de uitspraak van György Konrád, een Hongaarse schrijver uit de twintigste eeuw : “Het glas is gebroken maar je kunt er nog uit drinken.“     

Onlangs hebben we bij Zendo Ikiro een ceremonie gehouden ter herdenking van onze dierbare overledenen. Op het altaar stonden vijf foto’s, waaronder één met een kartelrandje, een oude. Twee moeders werden herdacht, een geliefde, een vader en een broer. Bij elk van hen stond een kleine hapje van het voedsel wat hij of zij het liefste at : een stuk appel, haring, kibbeling, cashewnoten, dadel en vijg. Het aansteken van de wierook gaf het begin van de herdenking aan, het stokje en de rook die omhoog kringelt zijn traditioneel symbool van vergankelijkheid.  Na de tien namen van de Buddha worden in de zogeheten Eko de overledenen bij naam genoemd en zo waren we in één spirit samen met Ellen, Geertje, Jos, Luut en Radboud. Ellen heeft een tijd bij ons in de Zengroep hier gezeten waardoor we in haar ziekteproces hebben mogen delen op weg naar wat een definitief afscheid van het leven bleek te worden. Gezamenlijk hebben we enkele speciale sutra’s gereciteerd waarna iedereen de gelegenheid kreeg om iets te zeggen en zo hebben we elkaar ontmoet in een ontroerend samenzijn waarin alles er mocht zijn zo als het is, of dat nu vreugde was of verdriet. Warner citeerde Albert Schweitzer : “Geluk is het enige wat zich verdubbelt als je het deelt. Met

rouw geldt dat het misschien minder rauw wordt, verteerbaarder wordt als je het deelt.”

  

Bij de foto van mijn vader sprong de vraag tevoorschijn die ik tig jaar geleden tijdens een sessie stelde aan mijn therapeut “wat moet ik nou met zo’n vader?” Er viel een lange stilte, hij wist het net zo min als ik. Door dit zwijgen diende zich het juiste antwoord aan : niets. Uit dit niets kwam later vanzelf de stap om mijn vader bij leven en welzijn nog de belangrijkste dingen te zeggen, gelukkig.  Het is niet bijzonder als je een tijdlang behoorlijk van slag bent wanneer iemand van wie je houdt, na een kort en nogal onverwacht sterfbed overlijdt. Inmiddels, zo’n jaar of zes later kan ik zeggen : het is goed zo. Sterker nog, elke ochtend als het een beetje koud is, trek ik het prachtige vest aan wat me te groot is omdat het door zijn tweede vrouw is gebreid. Voor hem. Inmiddels zijn er gaten in gevallen, maar wegdoen ? Geen sprake van ! Het is een heerlijk warm erfstuk en bovendien …….is er ook maar iets in de wereld wat mij beter dan dit kledingstuk kan wijzen op het feit dat niemand en niets in het leven niet aan slijtage onderhevig is ?  Ons bestaan van alledag is geen raadsel om te worden opgelost en met de dood hoeven we niet te kunnen leven, maar het is een werkelijkheid die erom vraagt met hart en ziel te worden ervaren. Tenslotte ligt het belangrijkste sterfproces in de ontmaskering en bevrijding van onze ik-illusie. Dus - als het glas gebroken is, des te beter ! Door Wien

  

FLEXIBILITEIT

Stromen, mee kabbelen met de rivier en zien waar het je brengt. Flexibiliteit. Meebuigen zoals een boom in de wind. geen verzet. overgave aan wat is.

Helaas gedraag ik me soms meer als een blok beton. Ik wil het zo! En alles moet zich daar naar schikken. Zo ook met pijn, verdriet en angst. Hoe meer het er niet mag zijn, hoe meer pijn, verdriet en angst ik ervaar. Ik wil dat het nu weg is! Ik wil dat de situatie zo en zo is! Ik wil dat jij anders tegen mij doet, ik wil dat 'mijn leven' verloopt zoals ik dat wil, Ik wil dat de relatie met mijn partner verloopt zoals ik dat wil, ik wil dat mijn collega's zo en zo doen. zoals Typhoon (rapper/zanger) het verwoord:Ik kan surfen, mits de juiste baai, mits de juiste tijd, maanstand, windrichting en onderstroom.

Het is niet de situatie die onvredig is, maar mijn eigen etiket dat ik op de situatie plak: niet goed of wel goed. Mijn innerlijk verzet zorgt voor afscheiding van het leven en veroorzaakt onvrede.Ik kom steeds vaker tot het inzicht dat het leven totaal geen rekening houdt met wat IK wil.Het leven wil slechts stromen en zijn, En hoe standvastiger en krampachtiger ik vast hou aan wat ik wil, hoe meer lijden ik ervaar. De kunst is om het leven dóór mij heen te laten stromen zoals het is. Loslaten van 'willen'. Geen IK meer hebben maar gewoon leven ZIJN. 

Zoals een zen non eens tegen mij zei tijdens een retraite, toen ik me afvroeg wat ik met 'mijn leven' zou doen: Je HEBT geen leven, je BENT leven. Dus hoe zou je er dan iets mee kunnen doen? Totaal verward liep ik destijds door de gang terug naar mijn kamer. Nu kijk ik er met een glimlach op terug.

Het leven laten stromen, mee surfen met de golven, me laten verassen wat het leven voor mij in petto heeft. Het leven IS gewoon het leven .het is verdorie zo simpel dat het vaak moeilijk is voor mijn grijpende geest die wil vasthouden en dingen anders wil dan ze zijn. Maar ik merk dat IK niets te willen heb. Werkelijk helemaal NIETS. Het leven houdt geen rekening met mijn plannen en wensen. De zon schijnt gewoon door, ook als we verbranden. De ijzige kou vriest gaat gewoon door,ook als we erdoor sterven. Het leven lacht om mijn verlangens en verwachtingen en volgt gewoon zijn eigen koers. Ik wil me overgeven aan wat IS en flexibel zijn, mijn verlangens aan de kant zetten en zien wat het leven me aanbied. Zoals de boom op deze foto. zijn wat is. Ik zie het al voor me dat hij zou denken: Tjongejonge dit trek ik zo niet meer hoor, ik wil rechtop staan, zoals dit wil ik het niet. Door Neeltje

DE VOGEL WAAR IK GEEN FOTO VAN HEB

Een roofvogel – ik weet het soort niet – vloog over mijn hoofd in het bos om een paar meter verder op een tak te landen, met een mooie boog. Ik reed op mijn fiets over het pad, zag de vogel en stopte. Even keek ik hoe de vogel op de tak zat. Toen bedacht ik dat ik een foto wilde maken, het zag er mooi uit, de rug van de bruine vogel op de tak. Ik wilde het kunnen delen, laten zien thuis, het moment vasthouden. Ik deed rustig mijn handschoenen uit en de rits van mijn jas open om de telefoon te pakken. Allemaal redelijk op de tast, terwijl ik de vogel bleef bekijken. Ik had bijna de camera op de telefoon te pakken, toen de vogel besloot een tak verder te vliegen, met een duikvlucht landde hij net ver genoeg om met de camera niets anders meer te zien dan bomen en blaadjes. Ik moest lachen en bedankte de vogel. Ik was niet enkel bezig geweest met mijn camera pakken. Ik had ook daadwerkelijk de vogel zien zitten op de tak. Maar het feit was dat ik er niet met volle aandacht naar had gekeken, gewoon het moment zoals het was en toch bezig was om het moment vast te houden, later te kunnen laten zien. Dit werd me duidelijk gemaakt door de vogel. Er was geen moment van vasthouden.  Door Dennis

THE ART OF IMPERFECTION

Een woord dat het mooie IN het onvolmaakte beschrijft kennen we in onze Nederlandse taal niet. In het Japans gebruiken ze de term Wabi Sabi.
Wabi Sabi brengt mij in aanraking met de schoonheid van het vergankelijke en onvolmaakte. Wabi staat voor eenvoud, onbevangenheid en rust. Het is een verlangen naar eenzaamheid en naar oprechtheid.  Sabi is de acceptatie dat niets hetzelfde blijft en dat altijd alles verandert en zijn einde vindt. Het betekent dat je je niet verzet tegen verandering, maar dat als een natuurlijk onderdeel van het leven accepteert. De schoonheid van het onvolmaakte en het vergankelijke vind ik prachtig weergegeven in onderstaande foto serie van Vivianne Sassen. Juíst het onvolmaakte maakt het volmaakt. net als het leven zelf nietwaar? Door Neeltje